Politiepaard

Telkens als de agent even met iemand stond te praten en het paard zijn rug toekeerde kreeg hij een stevige bonk in zijn rug waardoor hij bijna zijn evenwicht verloor. Kreeg het dier niet de gewenste aandacht dan schurkte het vleiend met zijn hoofd tegen zijn rug om tenslotte - als ook dit niet hielp - twee rappe beetjes in zijn billen te geven: een rechts, een links.

De agent maakte dan een sprongetje, draaide zich om en zei streng: "laat dit!" maar het paard leek met zijn hele houding uit te drukken: "Als wij samen op stap zijn, moet dat geleuter met vreemden maar eens afgelopen zijn!"

Hij is ongedurig en moeilijk, zei de agent verontschuldigend tegen de man met wie hij had staan praten. Ondertussen had het paard zich hooghartig afgewend om zich dan maar met het publiek te vermaken. Het stak nu zijn neus in bekertjes pils van voorbijgangers die argeloos langs hem liepen. De meesten waren te beduusd om boos te worden.

"Heeft hij bij het voetballen geleerd", verklaarde de agent met een grijns, terwijl het paard nu ijverig de jassen van omstanders inspecteerde of er misschien nog knopen vanaf te knabbelen waren. "Balonnen, daar is hij panisch voor en met vuurwerk mag hij ook niet buiten, maar de rest lust-ie rauw."

Uit de vergetelheid gered