Geen vakantie

U dacht dat ik met vakantie was? Niet bepaald. Hoewel ik totaal andere dingen doe dan gewoonlijk. Dus zou je het misschien met een beetje goede wil als vrij af mogen beschouwen.

Donderdag begon ik met een beschaafd niezen dat in de loop der dagen aanzwol tot orkaankracht. Hangerig. Verhoging. Maar met steeds dringender behoefte om alles wat overtollig is weg te doen. Waar te beginnen? Lukraak zakken vullen en doorlopend tegen lief betogen dat dit toevallig ook mijnleven is; bovendien het enige dat ik te leven heb; dat ik gestoord raak van al het bewaarde om het bewaren; dat ik onderhand doordraai van de stapels stoffigheid; dat het nu mooi is geweest met overal stapels boeken waarin ik nooit iets terug kan vinden.

Elke dag een draadje maakt ook een hemdje in het jaar. Ziek of niet vul ik 's morgens en 's middags een uurtje zakken en dozen voor oud papier, vuilstort of Emmaus. Daarna ben ik finaal kapot, te moe om nog iets te ondernemen, maar wel heftig voldaan. Weg met de nostalgie. Bezit blokkeert. Lang leve meer overzicht en ordelijkheid, waarbij alle beetjes helpen.

De meubels die we met oudjaar hadden verplaatst en die nog altijd op z'n nieuwjaars stonden zijn ook weer teruggezet. H kwam eten met zijn A, en samen zeulden zij met banken en tafels waarna het ijs meteen was gebroken. A is een echte paardenfluisteraar. Leuk. Die discipline hadden we nog niet.

Eekje wordt belaagd door de duiven, dat had ik moeten voorzien. Eerst kwam alleen onze weduwe van het bordje schrokken maar de volgende dag al bracht zij haar hele nageslacht met aanhang mee. Zoef, doken zij lijnrecht en doelbewust neer op de kist. Pik pik pik, in twee tellen alles verzwolgen. Eekje vist doorlopend achter het net want ik kan niet blijven snijden. Alleen de nootjes die ik voor haar klaarleg neemt zij nog elke dag mee.