
Het moest gebeuren, we konden erop wachten. Niettemin grijpt Juul's overlijden me aan. Beatrix mag dan al jaren met ferme hand regeren, Juliana is en blijft de vorstin die veertig jaar mijn dienst uitmaakte.
Onopvallend, wat onzeker, sober levend en gekleed, deed zij zonder capsones haar plicht terwijl de weerzin soms haar poriën uitstraalde. Terwijl zij onder die schijn van gedweeë plichtmatigheid verdraaide goed wist wat ze wilde.
Een periode wordt afgesloten. Wie haar niet heeft gekend drijft de spot, maar wie onder haar bewind is opgegroeid voelt een steek in het hart over tijden die voorgoed voorbij zijn.
elisa op 20 maart 2004 om 11:11 uurEn zo is het Eliza, mooi gezegd.
Fraai geschreven. Ik kan me helemaal vinden in jouw woorden. Het is Jammer van Juul.
Tijden die voorgoed voorbij zijn. Zo is het.
De sfeer rondom haar en haar optreden in een andere tijd dan deze en je zeer treffend verwoord
Ik heb een klein stukje van je mooie woorden meegenomen naar mijn webstek.
Mooier kon je het niet verwoorden.
Mijn dank