't Zal weer niet

Stil geweest en nog meer druk. Ik voelde mij een dag lang onbeschrijflijk rijk. Letterlijk. Alles is betrekkelijk dus ook mijn fortuin, maar ik moest even spatten.

Het kwam eerst door H die plotseling op de proppen kwam met zo'n begeerlijk piepertje dat je bijna in een holle kies kunt leggen. Zondag liet W nog eens zijn nieuwe puur functionele kleintje zien. Nog niks aan de hand want rationeel dik tevreden met m'n eigen saaie beller van 400 uren standby, aka prima wekker.

En dan slaat ineens het noodlot toe. Voorjaar in de bol? Verstand verloren? In plaats van nuttigheid verlustig ik mij in 65.000 kleuren, gestoken in pauwblauw met een streepjespyjama gratis erbij en barstend vol toeters en bellen. Mijn hemel, wat ben ik gezonken zeg.

Wat moet ik ermee? Om te beginnen moest ik dagen studeren en adressen fatsoeneren, want hij bleek stotterend gesynct te hebben en zijn blauwe tand bijt nog niet lekker in mijn Apple. All zeggen ze vanwel dat dit moet kunnen.

Je denkt toch niet dat ik ga i-moden of foto's overflappen? Of een stronteduur internet-abonnement aanschaffen? En - als ik dit al zou willen - met wie haal ik dan geintjes uit? Leeftijdgenoten bezitten hoogstens mobielen in schoenmaat 40 en kleinkinderen om mee te grappen heb ik ook al niet.

Oke oke, de techniek. Ik kan het niet laten. Elk gadget slurpt mij op, magnetiseert, maar verder ben ik wel gezond. Ik bekende mijn jongste zonde voorzichtig aan W omdat ik graag zijn afgedankte prepaykaartje wil hebben om mijn oude foontje lopend te houden en die vatte het wel treffend samen: O jee, 't zal weer niet wezen!