Good luck, Fiep

Een meer dan levensgrote prent van Fiep op de schuifdeur is alles wat rest. Ze kijkt me aan met die mimiek van: Moet je weer zo nodig? Het lijkt een droom. Eergister zijn de noten nog meegenomen maar gisteren zijn ze blijven liggen. Heeft ze toen dat laatste jong soms opgehaald? Had dat, net zoals het duifje vorig jaar, opdracht gekregen rustig op zijn plek te wachten tot zij terugkwam? Is Fokke gewoontegetrouw nog even achterom gegaan? Ik weet het niet.

Die wekenlange vanzelfsprekendheid waarmee ze bezit van ons nam is voorbij. Ze zijn naar de overkant waar achter de huizen nog echte bossen zijn; waar voldoende voedsel en dekking voor vijf is te vinden want Fokke maakt deel uit van het gezin, daarvan ben ik wel zeker.

Pas goed op jezelf en de kleintjes, Fiep! Ik blijf even bedrukt achter als toen de padjes na weken spelen aan land waren gegaan, het winterkoningsnest voor onze ogen was uitgevlogen of toen de duivin met haar jong na de verzengende zomer was vertrokken. Het schrijnende van de natuur is dat je hem niet vast kunt binden of in kooitjes zetten. De eekhoorns hebben wekenlang dicht en vertrouwelijk bij ons geleefd, wat meer dan een wonder was. Ik mag niet klagen.

Als ik iets geleerd heb hier, dan is het dat elk voorval uniek is. Het zal zich nooit meer herhalen. Natuurlijk komen de eekhoorns terug. Over een week of zes, zodra de jongen op eigen benen staan lokt de japanse den met de overheerlijke pitten, houden ze de walnotenboom in de gaten, de hazelaar, tamme kastanje en eik. Voorlopig zijn ze verdwenen uit ons daagse bestaan en ik kan er niet op hopen dat ze ooit weer zo tam zullen zijn.

De duivin van vorig jaar is teruggekeerd; kuiert uren op haar eentje - of in gezelschap van een hier nestelend stel - over het erf. Ze komt boterhammen eten bij de keuken maar keurt me geen blik waardig als ik dag meid naar haar roep.

Voor het eerst moeten we zonder winterkoning de zomer in. Niet alleen dat er geen nestje wordt gebouwd op de balken van de schuur, maar het schelle liedje vol trillers is ook nergens meer te horen. Evenmin zie ik rommelig geschuifel rond het huis door een walnootje-met-wipstaart. Toch was er vorig jaar een nest met drie gezonde jongen. Omgekomen in de lange hete zomer?

De padden zijn lekker bezig geweest. Meters snoer. Na voorgaande jaren niet veel vertrouwen dat er iets van terecht komt. Pomp in de vijver gehangen voor zuurstof, maar het water is zuur en te zacht.