Appel

Van Paul Kayzers Van de schoonheid en de troost het deel Karel Appel teruggezien. Over schoonheid gesproken! Ik herinner mij de opgewonden discussies of het wel kunst was wat hij maakte omdat hij er een potje van kladde en kleuterwerk verkocht. Als je anderen kunt emotioneren is dat kunst, zegt hij zelf, of woorden van gelijke strekking. De acht door hem uitgezochte doeken gingen, op door hem uitgezochte muziek en toegelicht door zijn woorden, in elk geval door merg en been.

Voor hem was schilderen louter het verwerken van emotie die hij eigenlijk niet aankon, al was hij sterk. Eenzaamheid als vriend, kleuren als katalisator. Soms kwam een doek niet af, kwam hij de volgende morgen terug zonder zijn penselen op te pakken. Ging hij uren staan kijken tot hij het met zijn ogen had afgekeken in plaats van met kwasten afgeschilderd. Zette hij het weg omdat het klaar was. Omdat hij er klaar mee was.