Dikkopjes

Na een vogel-arm Friesland ben ik hier vanmorgen uit bed gezongen. Merels, zanglijsters, de hele santekraam aan kleine zangers en wat ik nog altijd voor nachtegaal verslijt. Du du du, en dan fluit hij wat maten op zijn vingers, gevolgd door acrobatische rollers.

Hangend uit het raam zie ik hoe twee snelle kleine eekjes en een kleine treuzelaar bovenlangs de weg oversteken op weg naar onze wilde vijver. Die zijn dus ook nog in leven. Zo te zien heeft Fiep hen op eigen benen gezet en er geen bemoeiienis meer mee. Als ik een uur later naar voren loop om bamboestokken te snijden hoor ik hun klikklak-keelgeluid dat ik nu goed begin te kennen. Ze waarschuwen elkaar.

Het is mooi weer om alg uit de achtervijver te scheppen, maar ik blijk te laat. Langs alle randen krioelt het in, onder en om het zwevende groen van jong leven, terwijl de padden maar doorgaan met verse snoeren leggen. Het ziet zwart, zwart en zwart van de wiebelende staartjes.

Vannacht heeft er iemand zijn eiersnoer zelfs in de tobbe gedeponeerd. Ik vraag me af of de kleuters van drie jaar terug soms geslachtsrijp zijn geworden. Ik laat de alg voorlopig maar zoals het is. Vorig jaar bleek het water te zuur; dit jaar wil ik het niet weten. Ik zie wel wat ervan terecht komt. Nog geen kikkerdril gezien. Of toch?

Uit nieuwsgierigheid even opgezocht. Het is krankzinnig vroeg. Vorig jaar werden de eiersnoeren pas einde mei gelegd.