Schijnheiligheid ten top

De publieksvraag van Moerman of de politie haar boekje niet te buiten was gegaan door te vermelden dat het vermiste meisje was verkracht, vond ik vannacht bij Casa Luna het allertoppuntste van schijnheiligheid.

Het publiek wil het allemaal zien en weten, zei ze. Omdat het publiek wil meeleven, zei ze ook nog. Da's dan erg vervelend voor iemand z'n privacy, vond ze. Anderzijds wel krokodillentranen plengen, meewarigheid spelen en gekwetst fatsoen. Ik werd er kwaad en misselijk van.

We willen weten als er een kind ontvoerd is maar spaar ons de larmoyante eindeloos herhaalde stompzinnige interviews met bovenmeesters, hulpverleners en vriendinnen. Ze voegen niets anders toe dan vals sentiment waarvan niemand ene klap wijzer of beter wordt.

Dat de politie meldde dat het meisje is verkracht, is maar wat gretig zoem zoem zoem als lekker ach-en-wee-nieuws door het land verspreid. Wat zeg ik? Eindeloos herhaald, herkauwd en van zender naar zender spijsverteerd.

Opdat wij, domvolk, even mogen klaarkomen op medelevende sensatiezucht wordt er massaal gepost bij thuiskomst van 13-jarig meisje dat ongezien stilletjes achter moeders rok had moeten kunnen wegkruipen.

Onze meelevende gevoeligheid blijkt steeds ongevoeliger te worden geexploiteerd.