India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Levend lijkje

Terwijl ik de druif sta te fatsoeneren - half oog op voortuin - spat daar uit het niets ineens met oorverdovend gegil de hele club babymezen uit elkaar. Daar zaten ze dus verstopt. Ik hol erop af en jaag de ekster op de vlucht. Onder de overhangende takken van de braam een ligt een zwaar aangeslagen jong te vleugelklapperen zonder op de been te kunnen komen. Ik pak hem op. Lief heeft al een gieter gebracht en ik sprenkel koele druppels op het bekje wat wel eens tegen shock wil helpen. De ouders cirkelen alarmschreeuwend om ons heen. Ik leg het jong op het pad zodat ze goed kunnen zien hoe beroerd het met hem is en loop terug naar de druif. De grote roof van jonge vogels is begonnen.

Een minuut of tien later realiseer ik me dat het geen prettig gezicht is hem door de mieren opgepeuzeld te zien worden. Ik loop terug en hij ligt erbij of het met hem is gebeurd. Wel lijkt het of hij nog een zweempje adem haalt. Ik houd mezelf voor dat dit de wens van de gedachte moet zijn en blik nog even spijtig op dit verloren leven. Binnen enkele weken zo groot gegroeid en zo prachtig in de veertjes! Ik neem het nu slappe mereltje op en leg het tussen de heide. Het geeft geen tekenen van leven meer. Boven mijn hoofd heeft moeder merel vanuit de berk toegekeken, zie ik nu. Ik vertel dat ik haar kind niet heb kunnen redden. Ze lijkt even naar mijn stem te luisteren waarna ze in oorverdovend geschetter uitbarst. Pa merel komt aangevlogen en valt haar uit volle kracht bij. Ik keer verdrietig terug naar mijn druif en hoor ze nog tijden bezig het jong weer tot leven te wekken.

Tijd later neem ik een schop om het vogeltje te begraven. Ik wil niet dat Beer het vindt, opeet of binnendraagt. Maar het is verdwenen. In geen velden of wegen te bekennen terwijl ik zeker weet dat er geen rovers meer zijn geweest. Mijn ogen zoeken langs het pad. Niets anders te bekennen dan moedertje merel die zacht lokkende geluidjes maakt naar iets ergens in de heide.
Heeft de historie zich soms herhaald? Ik heb vaak gedacht dat mijn zo tam geworden merelvrouwtje wel eens het vogeltje kon zijn dat ik een jaar geleden van de eksters heb gered. Het kan evengoed van niet. Wat doet het ertoe?

elisa op 30 mei 2004 om 14:23 uur

elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte