Fieps werpnest

Fiep is een tijdje achter de muziek aan. Ik heb haar al een week of twee niet meer gezien. Bij welzijn en leven komt ze zeker terug zodra de kegels van de japanse den zijn gerijpt want dat schijnt een lekkernij te zijn.

Ze heeft me tuk gehad. Maanden de rij hoge sparren afgetuurd waarvan de eerste naast mijn raam begint. Waarin ik haar altijd omhoog zag klimmen, of waaruit ze in een drafje naar beneden kwam. Het kleine sparretje ernaast - een zaailing van een jaar of twintig zonder betekenis waarvan de stam in de rhodo's verdwijnt - valt tussen de reuzen niet op.

Nadat het plukje jonge mezen gisteren door de aanval van de ekster uit elkaar geslagen was, zitten de jongen verspreid. Eentje zit in de laurierkers pal naast mijn raam, anderen zijn verstopt onder de rhodo's, hosta's en varens. Als je moeder merel observeert gaat ze de kinderen successievelijk af met een bek voer terwijl paps vanaf strategische uitkijkposten de wacht houdt en zo nodig alarm slaat.

Toen ik een ekster zag neerstrijken in een van de hoge sprarren ben ik erheen gelopen om hem te laten vertrekken. Vervolgens bleef ik de ouders observeren tot het voeren zijn normale ritme had hernomen. Ze werken zich rot! Zo stond ik een tijdje naast die kleine spar, mijmerend hoe ik daarin de jonkies van Fiep had zien dollen nadat ze capriolen voor mijn raam was komen maken om aandacht te trekken.

En daar, in dat schriele onopvallende sparretje zag ik, in de eerste vork onder de top, beschermd door zwaar overhangend groen, ineens haar werpnest.