Als vanouds

Als je hier over de duvel spreekt, dan heb je het over Fiep. Zitten we in de keuken een broodje te eten of wie daalt daar neer uit de eik en springt als vanouds op de kist? Het rode bordje vogelvoer staat er natuurlijk niet meer. Ze zoekt meteen achter het kratje of daar soms noten liggen. Ook al niet! Ze gluurt even binnen en verdwijnt.

Even later schuimt ze - neus aan de grond - systematisch de heuvel af. Trefzeker graven de handjes met de geduchte klauwen een walnoot op. Met de noot in de bek klimt ze de eik weer in. Het duurt een hele tijd voordat ze met de kop naar beneden weer uit de boom komt. Dan stofzuigt ze grondig de border af. Ze aarzelt geen moment als ze ineens begint te graven. Het is ongelooflijk: ze ruikt waar de noten liggen die ze gedurende de winter heeft ingegraven. Met de noot in de bek klimt ze de eik weer in.

Vanuit de kamer heb ik een groot deel van de eik in beeld. Op een meter of vier hoogte, daar waar de eerste zijtak uit de stam komt, valt me in de oksel een afwijkende kleur op. Door de kijker zie ik haar tegen de stam aan zitten, worstelend met haar noot. Dit heb ik haar eerder zien doen, haar tanden als beitel gebruiken om het hout van de bast weg te schrapen. Het duurt minstens een half uur voordat ze het vruchtvlees kan bereiken maar de beloning lijkt zoet.