Kale Beer

Nu weten we tenminste zeker dat het Nederlands elftal lang zo goed niet is als wij onszelf wijsmaken. Niet half zo goed als de Portugezen.

Misdruk staat door omstandigheden al een poos op een laag pitje. Daar kwam de ischias van JW nog bij die geen pink meer kon verroeren, de grote schoonmaak vanwege binnenkort vakantie, de wijziging in vakantieplannen vanwege de ziekte van G en het verdriet, de verrassende aankondiging van H en A en de vreugde. De dagen schoten voorbij als zandkorrels op de wind. Na 1 juli wordt er weer vol gelogd.

Alweer een teek. Ze moeten me wel hebben! In knieholte dit keer. Het wachten is op de kring. In dat geval penicilline tijdens de vakantie. Dit kon er best nog bij.

En dan onze Beer die gisteren bij de trimster geheel werd kaalgeschoren. De klitten vielen niet meer uit zijn vacht te kammen. Neveneffect van zijn castratie die niks positiefs heeft opgeleverd. De dierenarts had er ook niet bij vermeld dat het zijn vacht grondig zou verpesten omdat de onderwol driemaal zo dik en kroezig groeit. Zijn verstikte huid moet eens flink worden gelucht, maar het is een zielig gezicht. Dit vinden de katten ook. Ze vluchten telkens geschrokken weg als ze hem zien. De innige vriendschap lijkt helemaal over.

Er kwam nog maar een klein hondje onder die bontjas vandaan, maar wat een bodybuilder. Spieren als koorden op zijn dijen, een borstkas als een luchtballon, en geen greintje vet teveel of te weinig. De trimster had voorspeld dat hij zich een paar dagen vreselijk zou voelen. Hij is inderdaad opvallend timide, maar ook vrolijk. Alsof hem een loden jas is afgenomen.

Hij gedroeg zich verrassend welvoeglijk onder de tondeuse. De muilkorf mocht halverwege af. De trimster vond het jammer dat zo'n jonge hond al doffe ogen krijgt. Ik verklapte dat hij bijna twaalf was. Ze kon het nauwelijks geloven.