Over zon en mode

Op de zon hadden we eigenlijk niet zo gerekend nadat Internet gruwelijke weersvoorspellingen had laten zien (Moskou 13 graden, natte sneeuw). Verbazend daarom dat de Noorderzon brandde als de hel. Na twee uur voor het Kremlin keuen in een foute rij omdat Engelse bordjes ontbraken (en wij geen Russisch spraken of Cyrillisch konden lezen) was mijn voorhoofd tweedegraads verbrand.

Redding bracht het inklap-parapluutje dat ik voor nattere doeleinden bij me had gestoken omdat er nog dikke wolken aan de hemel hingen. De rest van de dag vanonder mijn parasol gehunkerd naar komkommer die G rond 5 uur bij de buurtsuper vond. Met komkommerplakjes op m'n kop en famille geborreld, zeer laat op verdieping 3 verrukkelijk gegeten en op m'n rug geslapen met weer een berg schijfjes op mijn hoofd. Het hielp zo geweldig dat ik de volgende dag mijn voorhoofd vergat, maar na dag 3, toen de komkommers waren uitverkocht, moest ik mij met appels redden wat nogal plakkerig was.

Het meest opzichtig aan Moskou waren de damesschoenen. Had ik niets anders om handen gehad, dan had ik er een fotoreportage aan gewijd. Spitse punten, liefst gekruld, en hakken als stelten van de vreemdste materialen, tot en met breinaalden van roestvrij staal met een dopje eronder. Zo strompelden zij over kinderhoofdjes of door de metro in hun buikloze hemdje waaronder behaatje van transparant plastic boven een minirokje. Modernste mobieltje als schat om de nek. Boertig-brede blonde types of broze ballerina's met lange benen en strak weggetrokken donker haar in staart of knotje.

Moskou mondain, met aan het Rode Plein de modezaken van Dior en andere groten. Met de eindeloos uitgestrekte gevel van de beroemde GUM,

dat luxueuzer aandoet dan het duurste winkelcentrum in Parijs. Uitsluitend voor oprecht en onoprechte rijken want armen zuipen zich te pletter in het geniep. Die worden uit het zicht gehouden in de schone straten zonder ongerechtigheden. Naar ons gevoel houden nog steeds zeer ferme handen orde in de stad.