
Wat ik al vermoedde: Ploepje is alive and kicking. Ik kwam hem gisteravond in het donker tegen en moest er het mijne van weten. Hij leek verdacht veel op de pad die ik tussen deur en drempel had geplet maar die ik al eerder in de tobbe had teruggezien. Taaie donder.
Ik hurkte bij hem neer en zag dat zijn linkerhand geamputeerd is. De deur scharniert links dus dat kan kloppen. Hij maakte snel duidelijk dat hij mijn medelijden niet nodig heeft. Onder mijn ogen zwiepte hij een onvoorstelbaar lange en gespleten tong naar buiten om een mot te vangen. Vervolgens wandelde hij in sneltreinvaart op drie poten over het tegelpad langs mij heen naar zijn jachtgebied. Kortom: hij keurde mij geen blik waardig.
Een beetje pad blijft onbeweeglijk zitten als hij wordt betrapt, maar Ploef dus niet. Was bijna zijn dood geworden. Stom beest!
elisa op 07 augustus 2004 om 22:09 uur