Valaam

Bij Sortalava waren we gebleven, waar we laat in de middag arriveerden. Het Ladogameer lag erbij of de regen nooit meer zou stoppen. De kamers waren idioot met alleen die douchekabine en de omgeving zag er troosteloos uit toen wij een buurtsuper zochten. Maar eten en slapen was goed.

De volgende morgen begon het weer langzaam op te klaren. Voordat we aan boord gingen van een vleugelboot naar de archipel van Valaam beken we het werk van Kronid Gogolev, ter plekke een grote beroemdheid die hout snijdt en schildert. Je kunt ervan houden of niet - mijn smaak is het niet - maar technisch is het knap.

De vleugelboot is een ideaal vervoermiddel op groot open water. Makkelijk zeggen want de lucht werd licht en de zee was glad. Anderhalf uur varen voordat we de eilandengroep bereikten.

Na een uitgebreide rondleiding langs deels vervallen, deels gerestaureerde bouwwerken kregen wij sober maar smakelijk eten in de refter. De poepdoos (middeleeuws buiten) was, tenzij ik mij fout herinner, geen plek om nog eens heen te gaan.

Dit klooster is rijk. Wat ik ervan begreep is dat de patriarch goede banden heeft met Moskou. Restaureren schijnt financieel wel van de grond te komen, zeker met vele vrijwilligers die handen uit de mouwen steken. Probleem vormen zo'n 500 eilandbewoners die zich in de loop der tijden gevestigd hebben en nu moeten vertrekken.

Goede banden met Moskou, indeed, want vriend van Poetin onaangekondigd op bezoek waardoor ons de beloofde muziekuitvoering door de neus werd geboord. Had ik me op verheugd. Dan maar CD gekocht in de kloosterwinkel. Daar kan ik zonder het koor te hebben gehoord geen keuze maken. Zie mij dus tot eigen ontzetting de winkel uitgaan met Songs of the Russian Imperial Guards in plaats van religieus Slavisch. God straft onmiddellijk, dat kon ik weten.