Een zalm is nog geen zalm als er zalm op staat

De weg van Sortalava naar Petrozavodsk voerde langs ontelbaar veel witte berken, hoofdbestanddeel van Russische bossen die eeuwig zingen. We stopten even bij de driesprong naar SuojKrvi waar in 2000 het gedenkteken Krest Skorbi ("The cross of sorrow") werd onhuld.

Nog altijd worden in deze bossen stoffelijke resten gevonden uit de Fins-Russische Winteroorlog. Op deze plek sneuvelden 35.000 Russen en 6.000 Finnen. Op de foto is helaas niet te zien hoe aan beide zijden van het kruis een wenende vrouw staat.

Petrozavodsk. hoofdstad van Karelië, blijkt een fleurige plaats aan het Onegomeer, het een na grootste meer in Europa. De stad is gesticht door Peter de Grote die in oorlog was met de Zweden en kanonnen nodig had. De bodem van Karelia was rijk aan ijzer; in Petrozavodsk bouwde hij een ijzerfabriek om wapens te maken.

Ergens op een rots langs dat Onegomeer rookte onze chauffeur 's-avonds een verse zalm van 6 kilo.

Op een rooster boven berkenblad, in een geperforeerde trommel boven een vuur van berkentakken. Geen van ons zal ooit meer zo'n heerlijke zalm eten. Het vet eruit gedropen en de berkenrook erin. Bij zo'n stille en weidse zonsondergang.

Met zoveel klotemuggen die door de stof van sokken en jeans heen beten.
Met zulk een adembenemende klauterpartij door het moerassig regenwoud.
Fabelhaft