Dan ruist weer rust

Nog even tanden op elkaar en dan ruist er weer rust uit de buis. Ik kan geen sport meer zien. Geen in de knop gebroken rozen, medailles, krokodillentranen, prognoses, emoties, beste stuurlui aan de wal, opgewonden standjes achter of voor de microfoons. Laat staan onze Vader Abraham in de minzame gedaante van Mart Smeets bij wie het routineuze als zout uit de porien stroomt. Al zou ik zo snel geen vervanger voor hem weten.
Doe mij onderhand een aangezpoelde potvis.

Weg met koning voetbal, toer de frans, olimpiek en casa moezika. Taim zup. Klapklap, effe doorlopen graag. Woensdag de hele bubs nog naar de koningin, rijtoer door Den Haag, handengeschud met Balkenende en dan is het mooi geweest.