
Wie in mijn buurt nog eens naar wespen mept zal er de volgende keer van lusten. Het is puur asociaal. Wespen doen niets als je ze even rustig laat verkennen of over je vel laat lopen. Maar als ze geslagen worden maken ze zich klaar voor de aanval. En weet zo'n wesp op wie hij zijn woede moet koelen? Kijk, dit bedoel ik nou. Hij kreeg klappen van een ander maar stak zijn angel in mijn vel terwijl ik hem niets had gedaan.
In plaats van kloothommel te roepen - niet tegen het beest maar tegen de man die hem klappen had gegeven, hield ik mijn kaken op elkaar. Nog geen au kwam over mijn lippen want we blijven flink en beschaafd tot de dood erop volgt.
Groot gelijk! Ik ben niet meer bang voor wespen sinds ik in augustus 1998 tapas at, en er zeker 20 wespen meeaten. Fascinerend om te zien hoe ze stukjes ham afscheurden en ermee wegvlogen. Wegjagen had geen zin. Gewoon een kwestie van eten met je ellebogen uit elkaar, dat er geen wesp tussen lijf en arm komt.