
Had ik maar niet weg moeten gaan, zondag toen het nog mooi weer was en gisteren opnieuw. De walnoot is helemaal leeggeroofd. Van de minstens honderd noten die er voor het grijpen hingen heb ik er zes bemachtigd, waarvan drie weggegeven. Niet om te eten maar om te planten.
Buurvrouw sprak ons ook al meewarig aan. We hebben zo'n vijftien jaar geleden tegelijk een boom gezet voor betere bestuiving, hetgeen prima werkt. De onze begon eerder vrucht te dragen maar nu zat ook die van haar vet vol. Zàt.
Roetsj. Weg. Op. Niks geen noten meer met haar kleinkinders plukken.
Vuurrood en chocoladebruin hadden opgewonden keffend samen haar boom geplunderd terwijl die van ons nog vol hing. Eerst haar boom leeg, dan pas de onze. Werken alle eekhoorns zo systematisch? Geen idee. Ze kon hen wegjagen wat ze wilde maar voordat ze haar kont had gekeerd kwamen ze alweer kwetterend terug.
Zeker is dat eekhoorns een uitstekend geheugen hebben. Als olifanten. Fiep zal nooit meer zo stom zijn om meer te plukken dan zij in één keer kan dragen, hetgeen dus neerkomt op één noot per klim. Ze is nooit meer van plan om haar oogst met mij te delen. Geen wonder dat walnoten op kleigrond worden gehouden waar geen eekhoorns wonen, en dat walnoten op het zand een waanzinnige lekkernij voor eekhoorns zijn.
Volgende probleem: drie noten over om te planten, maar waar? Fiep graaft alles in voor slechte tijden maar vindt ingegraven noten feilloos terug op de geur. De hele winter zie je haar zigzaggend stofzuigen met haar gevoelige neus en voedsel opduiken. Zelfs mijn bloempotten gebruikt ze om haar schatten te verstoppen.
Waar, o waar zal ik mijn noten nou eens planten zonder dat zij op het waanidee komt dat ik ze speciaal voor haar heb ingegraven?
elisa op 22 september 2004 om 10:15 uur