
Als we dan toch door de bladval moeten, paddestoelen, spinnenwebben, donkere nattigheid, rottende aarde, geur van verderf, mistroostige schemer, eikenbladrood en ander ongemak, laat het dan maar opschieten. Er is toch geen ontkomen aan.
Sinds de Solovetsky ben ik ervan doordrongen dat ik niet moet zeuren. Er zijn bewoonde plekken op aarde waar wekenlang geen daglicht meer doordringt.
Gemor en onvrede alom vandaag. Omdat we met z'n allen iets minder welvarend moeten leven terwijl onze welvaart ten opzichte van elders nog altijd krankzinnig, verspillend, beschamend en bronuitputtend is. Nutteloos bovendien, omdat hij niet blij maar ontevreden maakt.
elisa op 22 september 2004 om 10:58 uur