Geen zin

Om mij heen raakt de een na de ander met pensioen waardoor ik bij vlagen gedesorienteerd raak. Vanmiddag blijkt brillenman zwijgzaam vertrokken. "Zaak inclusief naam verkocht", geeft zijn opvolger schoorvoetend toe als ik vraag wanneer Fred er zelf weer is.

Het zal commercieel wel handig zijn om door de achterdeur af te gaan maar ik vind het een rotstreek. Hij heeft zich dertig jaar for better and worse met mijn ogen en uiterlijk bemoeid. Zocht me monturen uit die ondanks mijn aanvankelijk verzet geweldig bij me pasten.

Eenmaal was ik hem ontrouw nadat ik was verhuisd. Kroop ik jankend terug toen een ander mij voor een godsvermogen loodzware weckpotdekstels had aangesmeerd vanwege de cylinders. Ik leek net Freek de Jonge. Wie permanent vastzit aan dikke glazen stelt andere eisen dan iemand die wil kunnen lezen.

Het had zo onderhand weer eens gemoeten, maar ik heb er geen zin in. Ik moet eerst even rouwen.