
Tijd terug beklaagde ik mij over ondraaglijk unheimische vogelstilte hier, maar geleidelijk is alles door de rui en weer terug op z'n plek gekomen. Het kwettert, rolt en snatert als vanouds. Winterkoningen, roodborsten, boomkruipers en -klevers, de verworden merels met witte vlekken, spechten, eksters, gaaien, kraaien en daar bovenuit het langgerekte pieuw pieuw van zeilende rovers met scherpe blik.
Temidden van dit gevogelte is Fiep druk. Ze oogst. Alle walnoten heeft ze nu onder de zoden waarvoor ze veel te lopen had. Ze heeft haar eigen systeem van wintervoorraden maken. Menig keer zag ik haarzelf niet maar wel haar pluimstaart schokkerig boven de rozetten van digitalis en heidestruiken waaronder zij voorraad begroef. Ik heb sterk de indruk dat ze ook komende winter bij ons blijft wonen. Never a dull day!
Zo te zien slaat ze de eikels over dit jaar. Die hangen dikrijp aan de bomen maar de tamme kastanjes gaan voor. Boom-in, kastanje plukken, met kastanjebolster aan steeltje in de bek de boom weer uit, heuvel op, kastanje ingraven en terug de boom weer in. Ze heeft er onvermoeibaar haast mee voordat de concurrentie toeslaat. Vlaamse gaaien en kraaien bijvoorbeeld kunnen ook zeer behendig plukken.
Als je over de duvel spreekt, deint ze zojuist over het houtsnipperpad mijn richting uit. Ze trekt zich niets van mij aan, harkt pal onder mijn vensterbank ongehinderd door mijn blikken de grond even rul en verdwijnt via richting lege hazelaar naar achteren. En passant moet ze bij de keuken meteen haar snoepbak hebben geleegd, want als ik even later kijk zijn de noten verdwenen die ik voor haar had klaargelegd.
De oude duivin (Dag meid!), de smartelijke weduwe van vorig jaar die in het voorjaar hier eenzaam terugkwam, is niet meer met de anderen mee op zwerftocht gegaan. Ze heeft besloten hier te blijven en schrijdt als majesteit zelve over de vlakten met onkruid, pikt verse groentjes, graantjes en bessen, neemt haar dagelijkse bad en lijkt tevreden. Weinig avontuur misschien, maar er is voedsel voldoende om de winter door te komen.
De laatste rozenknoppen komen uit.
elisa op 29 september 2004 om 10:01 uurwil ik toch eens een keertje zeggen: ik had nooit zoveel met mijn tuin - toch net zo'n paradijs als wat jij beschrijft. hoewel niet op zand. geen Fiep hier dus helaas.
maar ik kijk sinds jouw beeldende verhalen met andere ogen rond. herken veel van wat je schrijft, begin dingen te 'zien' - en wou dat ik er zo over kon schrijven.
bedankt lieffie!
Prachtig verhaal. Laat de winter maar komen. Een foto van Fiep hangt hier trouwens aan de muur!