Ondermaats

Op de ruige plek vol onkruid dicht voor mijn raam strijkt elke middag de oude weduwduif (DagMeid genaamd) neer voor een gezonde groentehap. Vanmiddag zie ik hoe ze wordt gevolgd door een jong ding dat ze nogal vinnig probeert weg te pikken.

Hij is klein van stuk en heeft nog geen witte halsband. Hij laat zich niet verjagen maar kijkt de oude houtduivin de kunst af. Tot deze opvliegt en vertrekt. De kleine blijft nog even onzeker zitten en gaat ook op de wiek. Andere richting uit. Op zijn eentje. Makkelijke prooi dus. Bah!

Ik ken hem. Hij is de kleinste van de twee die hier zijn geboren. Zijn broer was haantje de voorste terwijl hij hier tekort kwam en ondermaats bleef. Waarschijnlijk niet krachtig genoeg om mee te gaan zwerven, is hij hier achtergelaten.

Alleen de ervaren DagMeid kan hem voordoen hoe hij moet leven en waar hij zijn voer moet halen. Als ze dit wil. Maar waarom zou ze dit moeten willen?