Het gorgelroos

Nog geen uitsluitsel gehad.
De vervanger was joviaal. Aardig jeugdig ook. Aardig en jeugdig tegelijk, met een bijzonder gevoel voor humor.
Hij keek naar mijn pokken en vroeg of ik huisdieren had.
Een hond en twee katten, zei ik.
Dan zijn dit vlooienbeten, sprak hij beslist.
Mijn bek viel open.

Alle honden en katten hebben vlooien, dit weet ik ook wel.
Alle huizen met honden en katten hebben vlooien, hoe vaak er ook wordt gezogen. Maak mij niks wijs.
Maar dat vlooien mij in hals en schouder bijten terwijl ik een sjaal draag vanwege hardnekkig stijve nek, daarvan sta ik te kijken.
Ik heb me de afgelopen dagen bovendien dagelijks gebaad en schone kleren aangetrokken. Heeft die vlo soms op de badrand zitten wachten tot ik weer beschikbaar was?

Maar wonderen kunnen. Stel dat het vlooienbeten zijn. Wat hebben die dan te maken met die venijnig stijve nek en verdere blokkades aan spierwerk of gewrichten?
Niets, zei hij. Zes paracetamollen per etmaal als het niet te harden is.
Zo nodig minder, bracht ik in.
Hij bleef joviaal met een apart gevoel voor humor.

Sindsdien duik ik maar weer behaaglijk in mijn warme sjaal.