Heimwee

Vasco da Gamaar

Met spiedend oog overzie ik mijn tijdelijk onderkomen in de hoop dat mijn surrogaatouders onverstandige zaken in het rond laten liggen. Zoals ik dromen kan van sneetjes brood, de kom met boter of de homp kaas onder de kristallen stolp.

Ze hebben nog niet door dat ik, rechtop staand, met gemak alles kan pakken wat mij aanstaat. Koud kunstje om de kaasstolp te lichten of een dekstel van de pan. 't Is dat ik van heimwee nog geen trek heb in stoute dingen. En de deur in de gaten moet houden of ze mij misschien nog komen halen.

Buiten is het ook al niet zo leuk hoewel het prachtig weer is. Mijn instinct dwingt me om steeds bij het hek te wachten omdat ze gisteren zonder mij zijn weggereden, werkelijk een rotstreek. Dit slaat een diepe deuk in mijn vertrouwen. Mijn hele houding straalt verdriet uit.

Ik verhoud me tot Beer zoals Beer tot een tekkel. We hebben nog geen punt van rangorde gemaakt. Wie het dichtst bij de deur staat gaat het eerste naar buiten. Zodra ik over mijn heimwee heen ben, kan ik altijd nog spatjes maken.