Arafat

Yasser Arafat ernstig ziek en Fidel Castro met botbreuken in het ziekenhuis. Castro maakte na zijn val eerst zijn toespraak af en Arafat poseerde na het slechte nieuws in een soort pyamapak voor de verzamelde wereldpers. ’t Klinkt misschien banaal maar soms denk ik wel eens: die twee zijn al lang dood en opgezet en worden mechanisch aan de gang gehouden. Vorige week zag ik bij Kopspijkers een student dat met een dode poes had gedaan, dus ’t kan.
Het is niet mijn bedoeling om met Arafat en Castro te spotten. Integendeel, ik zal het uitleggen. Als je in 1955 geboren bent dan heb je in de wereld al veel langs zien komen. Op TV dan natuurlijk. De eerste wereldgebeurtenis die ik bewust meemaakte was de moord op president Kennedy. Ik kwam thuis van school en mijn moeder vertelde het me (moeders zaten toen op je te wachten met thee en een snee peperkoek).
Daarna is er nog veel gebeurd. Amerikaanse en Russische presidenten kwamen en gingen. Hoeveel ministers heb ik niet gekend? Van TV dan natuurlijk. De provotijd trok voorbij, er woedde een koude oorlog, de eerste buitenlandse gastarbeiders kwamen naar Nederland (wat waren we bang voor die donkere mannen), de eerste mens liep op de maan, oliecrises braken uit toen ik net m’n eerste autootje had, er kwam een gat in de ozonlaag, ’t werd perestrojka, de gulden verdween, mijn fiets kan niet meer onbewaakt tegen de voorgevel staan, de Berlijnse muur viel, de moeder die elke middag op me wachtte stierf.
Maar wat er ook gebeurde, er zijn twee constante factoren in de periode van de wereldgeschiedenis waarvan ik deel uit maak. En dat zijn Arafat en Castro. Ze zijn er altijd geweest. En als beide mannen dan in dezelfde week iets overkomt waardoor je aan hun verscheiden gaat denken is dat best raar.
15:17 | jan |

van het weblog van
Jan de Vries:"http://www.stroomopwaarts.com/"
Goed toeval, niet, gedeelde gedachten.

"Old soldiers never die, they just fade away" zei MacArthur al en Jan de Vries heeft gelijk: de enige twee constanten in een halve eeuw woelige wereld.