India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Leegte

En toen wassie weg, mijn grote held. Moest ik vanmorgen zonder begeleiding naar het hek om de krant uit de brievenbus te halen. Hoorde ik niet meer het tikketik van nagels op de betonnen trap. Voelde ik zijn neus niet meer tegen mijn hand ten teken dat hij bij me was. Zetten zijn stelten de laatste meters geen dartele spurt meer naar Beer, de opportunist, die al lang bij de keukendeur stond te wachten.

Binnen heerst leegte nu hij niet meer op zijn brokken ligt te wachten. Vond hij niet leuk, als ik Af! riep. Met voorbenen plat op de grond maar de kont nog in de lucht nam ik geen genoegen. Af en wachten, beide honden, tot de bakken waren gevuld. Dan nog op toestemming wachten om te eten. Hij leerde vlug.

Op de valreep gistermiddag bleek er alweer een brood van het aanrecht verdwenen, maar ondertussen is het hier saai geworden. Beer als vanouds onder het bureau, maar niemand op de rode deken of naast mijn stoel. Geen kop meer op m'n knieŽn, of op m'n schouder. Zijn geur is al vervluchtigd. De drinkbak van vier-en-een-halve liter heb ik weer weggezet.

Ik heb nog geprobeerd hem hier te houden, maar ze konden hem niet missen. Waarbij ik meteen moet bekennen dat hij niet meer te scheiden was van zijn eigen teruggekomen vrouwtje.
Alleen zijn oordruppels staan nog in de keukenvensterbank. Zonder herinnering, want we hebben ze niet hoeven gebruiken.

Daar klikt de klep van de broodbakmachine om gist toe te laten. Een geluid waaraan hij maar niet kon wennen. Hij blafte de hele tent bij elkaar. Je moest je vingers bijna in je oren stoppen zo hard als hij kon blaffen.
De enige troost is dat ik zeker weet dat ik dit brood zelf zal eten.

elisa op 05 november 2004 om 09:38 uur

Dit is gezegd

rob zei op 06 november 2004 09:53

Wat een mooi stuk. Zoals al je stukjes trouwens die ik vandaag lees. Met al deze bespiegelingen heb je je op de favorieten kliklijst gezet vlak onder Wim de Bie, in volgorde van morgen routine dus,.
Dank,
Rob



elisa zei op 06 november 2004 11:33

Zeer vereerd. Dank!



mariette zei op 07 november 2004 17:27

tjee elisa, dat is lang geleden dat ik bij je binnenwipte. wat een mooi verhaal :-) een oppashond dus .... ik ga zo naar beneden scrollen want je schrijft er vast meer over. leuk om weer bij je te lezen.



elisa zei op 07 november 2004 19:40

Ha Mariette, en ik zag dat jij een heel andere richting was uitgegaan. Wat goed!




Zegt u maar

Naam:


E-mail:


URL:


Uw zegje:







elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte