India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Balsem

Balsem op de wonden blijft muziek. Als die dan ook nog wordt gestreken, geblazen en geslagen door het Schönberg Ensemble onder leiding van Reinbert de Leeuw, dan worden alle plooien van onbehagen en verder leed weer voor een tijdje gladgestreken.

Hoe komt het toch dat deze schriele man alles wat hij onderhanden neemt weet op te stuwen naar perfectie? Met minimale gebaren weet hij een hele bezetting tot fluisteren te brengen in Xenia, een bijna tempelachtig muziekstuk van Alexander Raskatov dat met klokachtige instrumenten de toehoorders in trance brengt en bijna in slaap wiegt.

Opwindender (ook in de letterlijke zin) was De slinger van Foucault, wereldpremière van Vladimir Tarnopolski, conservator van de Hedendaagse Muziek van het Conservatorium in Moskou. Hij componeerde De slinger van Foucault in opdracht van het Schönberg Ensemble en het werd dan ook uitgevoerd of het dirigent en spelers in de aders was gekropen.

In Schönberg's Erwartung, opus 17 (in een bewerking van Faradj Karajev) viel vooral op hoe verbluffend prachtig de stem van sopraan Carol Wilson harmonieerde met de klank van het ensemble, en hoe perfect de hard-zacht verhouding lag tussen zangstem en instrumenten. Het geheel was zo verfijnd dat ik mijn ogen niet kon afhouden van zangeres, dirigent en spelers en zelfs vergat om de tekst te lezen die ik in mijn handen had.

elisa op 15 november 2004 om 14:03 uur

Dit is gezegd

Geertjan zei op 17 november 2004 10:53

Hij mag dan schriel ogen, hij is wel een leeuw natuurlijk :)




Zegt u maar

Naam:


E-mail:


URL:


Uw zegje:







elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte