De groeten van Fiep

Door pech met mijn harde schijf zit ik toevallig achter lief z'n computer met uitzicht op terras. Daar huppelt grijzende Fiep langs met haar sleetse staart van duizenden malen bomen beklimmen. Zichtbaar op haar gemak neemt ze de tijd. Haar vacht heeft dezelfde kleur als de tegels. Er staan plassen waarvan ze met smaak gaat drinken. Ze ziet mij kijken maar dat doet haar niets. Doe iedereen mijn groeten, seint ze.

Dan huppelt ze onder het windscherm door de hoek om. Ik zet koers naar de keuken waarnaar ze op pad is. Het kind ((m/v) dieper bruin en nog met volle staart dat vroeg in de morgen is geweest) heeft de kleinste noot gelukkig laten liggen zodat ze niet vergeefs komt. Ze springt via de houten kruk op de kist, via de tuinkrat naar haar plek. Ze gluurt met kennersblik naar binnen en grist de walnoot behendig uit het bakje. Ze laat hem met vliegensvlugge handjes langs haar tanden tollen tot ze beet heeft en deint in haar nopjes weg.