

Zeker weten dat deze eiken kinderstoel met gesneden spijlen die ik op de vlooienmarkt tegenkwam mijn stoeltje was. Dat ik in eenzelfde stoel de prilste uren van mijn leven etend en spelend heb uitgezeten. Dat het deze stoel was die me inspireerde om een kwart eeuw later voor mijn nageslacht een speeltafel te maken met uitgezaagde buik.
Dat de verkoopster Frans bleek te zijn en met Franse handel naar de vlooienmarkt was gekomen was de druppel in mijn emmer vol herinneringen. Mijn moeder, opgegroeid in Brussel, schafte zich Franse spullen aan, daar kan ik wel donder op zeggen. Er bestaan geen oude foto's meer van kleine ik in deze neerklapzetel, alleen halsstarrige herinneringen.
U snapt, mag ik hopen, dat je deze lage speelcombinatie in een handomdraai omtovert tot hoge kinderstoel, maar dat was niet wat mij emotioneerde. Het waren de bamboe-achtig gedraaide spijltjes. De kracht schuilt altijd in de kleine onderdelen.
elisa op 29 november 2004 om 19:00 uurZo! Dat is wel even wat anders dan die witte kunststof Ikea-stoel, waar onze jongste kleinzoon van 19 maanden nu al bijna niet meer in past!Prachtig!
heb je 'm gekocht? ja, mag ik hopen...
Hij is schitterend! En héél erg 'vroeger'...