Lodderig staren

Nog zoveel te doen voor vanavond de klok naar 00:00 verglijdt, dat ik niet verder kom dan lodderig voor me uit te staren met het vreemde gevoel van: morgen is er weer een dag.

Op een of andere manier kan ik door dat overspoelde Azië de top 2000 op radio 2 niet goed verdragen.

Zonder op zijn tenen te staan kan Vasco zijn hele hoofd op de broodplank van het aanrecht leggen. Dit wist ik natuurlijk wel, maar vanavond is het lastig. Als hij zijn voorbenen op het aanrecht zet, reikt hij ook moeiteloos tot in de verste hoeken. Dan is-i nog gevaarlijker dan Pluis. Hij zal vast wel een heerlijke avond krijgen.

Gister laat op avond gaf mijn teller een fraai totaal aan van 333,333 page views.
Heeft niets om het lijf, wel om het oog.

Gisteren scharrelde Fiep hier weer rond. Ik zag niet waar ze vandaan kwam, maar ineens rende ze als op de hielen gezeten langs mijn raam, om vervolgens op haar gemak uit de plasjes te drinken op het terras en de uit de douglas gewaaide zaadjes te zoeken. Daarna zette ze koers naar de keuken voor haar noten. Zeker weten dat ze hier heel goed de weg kent.

Het oude duivenpaar dat niet is weggetrokken houdt er ook buiten de broedtijd een territoir op na. Luid vleugelgeklapper bij het in- en uitvliegen van hun gebied. Omdat de duiven in het najaar altijd wegtrokken heb ik dit 'swinters nooit eerder gehoord.

Floris zwalkt door het huis op halve dosis insuline. Straks moet hij weer prikken bij de dierenarts.

Tot slot heb ik er een zwaar hoofd in of we de kerstboom nog brandend krijgen. 't Is zo'n nepperd met glasvezel. Door middel van een draaiende schijf verglijden de kleuren zachtkens van paars naar oranje, naar groen, donker turkoois, wit. Goed fout dus, maar ik ben al jaren aan hem verknocht. Het voorstel om er voor vanavond elektrische lampjes in te hangen heb ik gillend afgeslagen.

Zal ik eens brood gaan bakken?