
Wie ooit verliefd werd op de goudkleurige woestijn met fluweelzwarte nachten waaruit je sterren kunt plukken, zal genieten. Ulrike Koch die eerder de prachtige documentaire De zoutmannen van Tibet maakte heeft ditmaal de Toearegs in beeld gebracht, een nomadenvolk uit de Sahara. Er is weinig verhaal maar landschap, leefwijze, kleding, poëzie en muziek zijn van een adembenemende schoonheid.
Dat de Toearegs als geen ander woestijnvolk de kunst verstaan de aandacht naar zich toe te trekken mag blijken uit een artikel in NRC Handelsblad. Neemt niet weg dat dit in onze ogen primitieve volk er normen en waarden op nahoudt waarop wij alleen maar jaloers kunnen zijn.
De ene woestijn is de andere niet. Wordt de Sahara in Afrika vaak gekenmerkt door ondraaglijke hitte, de Gobi-woestijn in Mongolië kent ijzige perioden. Leven in de woestijnen dichter bij de evenaar lichtbehaarde dromedarissen met één bult, in de koude woestijnen tref je de echte kamelen met twee bulten en een dichte vacht. De Engelse taal kent geen afzonderlijk woord voor de dromedaris en zo ontstond de spraakverwarring.
The Story of the Weeping Camel is een allerliefst verhaal over een verstoten kameeltje dat via een muziekritueel met de moeder wordt verzoend. Nu lijkt mij dit ritueel minder verbazingwekkend en magisch dan in de recensies wordt gesuggereerd. De aan de kamelenbult gehangen viool dient in eerste instantie als klankkast voor het kamelengehuil. De violist speelt vervolgens het kamelengezang in exact dezelfde toonaard na, waarop de kamelenverzorgster aan wie het dier is gehecht alweer in dezelfde toonaard gaat zingen en het geruststelt.
Gefilmd met veel humor en liefde voor mens en dier. Prachtige kijk in het gezinsleven van een herdersfamilie in Zuid Mongolië en de oprukkende Westerse luxe als televisie, fietsen, batterijen en ijsjes. Oke, er zijn wel wat scènes nagespeeld waardoor je kunt twijfelen of dit nog een documentaire is, maar dit doet weinig af aan het kijkplezier.
elisa op 23 januari 2005 om 20:38 uur