Commercie wil wat

Ligt dat kleintje, inderdaad in onverwarmd wiegje, met een geel ziekenhuismutsje op waarop dikke reclame voor Friso kindervoeding. Nou vraag ik je! Hoe ze toch durven bij een garnaal die met gemak zou kunnen zwemmen in de moedermelk waarmee ze wordt grootgebracht.

De verpleger zet vervolgens tegen voedingstijd een flesje fabrieksmelk naast het wiegje. Huh? Zegt de moeder ontdaan. Ik heb nog gevraagd hoe het ermee stond, want thuis staat een hele voorraad ingevroren, en ze zeiden dat er nog voor dagen voldoende was.

De verpleger duikt naarstig de diepvries in om terug te komen met een voor een kwart vol flesje dd 4 jan 05. Zeer vet, zeer geel. Meer is er niet te vinden. Het wordt ontdooid en babykindje ligt even later worstelend te spijsverteren van deze boter.

Terwijl mams de eerstkomende maaltijden bij elkaar kolft komt het vet Isabel d'r neus en oren uit. Geef d'r maar even hier, zegt mams. Wat? Ikke? Ik die in drie weken nog met geen pink naar de couveuse heb gewezen zal nu het met draadjes aan de monitor geketende garnaaltje zomaar uit bed halen?

Ho, zeg ik tegen A, dit vind ik eng!
Niet kinderachtig doen, antwoordt ze.
De kop rolt er af, probeer ik nog. Ik moet er even aan wennen.
Doe nou maar gewoon, dringt ze aan.
Oke, ik zet Belletje overeind en deze houding lucht haar zichtbaar op. Daar gaan we dan verder, inclusief de drie enge kabeltjes, enige meters door de lucht.

Ze belandt veilig bij A op schoot en haar Friso babyvoedingsmutsje glijdt op een oor. Ik zie dat het kledingstuk vanbinnen geen reclame heeft. We vinden beiden dat Friso geen recht op aandacht verdient en draaien het mutsje binnenstebuiten.