Gamaar!

Gerekend vanaf 1 oktober j.l. heeft hij 62 dagen bij ons gewoond, de heer van stand , ook wel Vasco da Gamaar genoemd, en nu is hij weg. Opgehaald door zijn echte vrouw die hem heeft grootgebracht en prima manieren geleerd. Hij laat een flinke leegte achter, zowel letterlijk als figuurlijk want hij is een kanjer (zowel letterlijk als figuurlijk).

Beer is ineens zijn maatje kwijt en ligt weer verveeld in een hoek, terwijl ik geen tikketikketik van kwispelstaart meer hoor tegen houten deuren of kasten. Of het aandoenlijke oehoehoehoe onder aan de trap waar hij op mijn afdaling staat of ligt te wachten. Soms kan het ongehoord klikken tussen mens en dier.

Of tussen hond en kat. Ook Floris had hem ontdekt om naast te liggen, te begroeten, onder zijn lijf door te lopen, kopjes te geven, stiekem met zijn snor te kriebelen als hij lag te slapen. Vasco zelf gedroeg zich of alles hem beviel: de driedaagse loopjes samen met Beer onder leiding van stiefpa, waarbij hij even lekker mocht wafwaffen tegen de lobbes van tegenover, om vervolgens JW weer op de voet te volgen, beter dan Beer ooit heeft gedaan.

Soms kan het ongehoord klikken. Zo ongehoord dat hij trouwhartig naar me opkeek of ik het wel goed vond dat hij het hek uitliep. Zijn vrouwtje had gezegd dat hij mee in de auto mocht, maar hij bleef dralen op het pad en zocht mijn blik. Eigenlijk vond ik het helemaal niet goed dat hij vertrok, maar ik zei Gamaar! met pijn in het hart want hij is al oud en zit vol bobbels.