
Ramenlaptijd want daar is ze, alsof niet weggeweest. Tijd dus om strepen en kattenneuzen van de ruiten te soppen. Ze werpt JW met de camera een blik toe van: toedanmaarweer en knaagt onverstoorbaar aan haar bruine bammen. Vermoedelijk heeft ze ergens een nest jongen. Maar waar ergens is weet ik nog niet.

Fiep! dat kan niet missen. Ze zit er rustig en ontspannen bij. Ze kent onze manieren en wij de hare. Ze eet eerst het hele bord brood leeg, in de zalige wetenschap dat er tot slot een noot wacht in het bakje.

Alles gaat met een grote vanzelfsprekendheid. Ze neemt onze zichtbare aanwezigheid achter de ruit volkomen voor lief. Zou er geen noot in het bakje hebben gelegen, dan was ze vol verwijt tegen de ruit op staan komen keffen. Fiep is kickin' and alive. Het is haar ten voeten uit.

Wat een prachtige foto's van die mooie Fiep.