India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Niets is wat het lijkt of lijkt wat het was

Neem Vader Campert. Na zoveel jaren voetstuk er ineens postuum afgesodemieterd. Op grond van door anderen van horen zeggen want Campert zelf kan er niet tegenin en kind Campert was nog piep.
Hadden ze dit niet eerder kunnen ontdekken? Het had toch allemaal ook in Lou z'n tijd wel opgediept kunnen worden? Maar nee. Hier en Nu. Drastisch. Dramatisch. Hoera. Broodnodige sensatie. De Campertstichting overweegt naamsverandering.

Neem nou Lubbers. Wie zal het zeggen. Wat voor een lijflustig tiep als Lubbers een peuleschil is, lijkt voor Amerikaanse dames (men spreekt over vijf) aangebrand, aangerand en machtsmisbruik. Wat vorig jaar voor Kofi Anan een te schillen appeltje leek, is een struikelzuchtige bananenschil geworden. Zat Kofi zelf ook niet knel vanwege verdachte of verdachtgemaakte zoon? Beetje druk links, kleine massage rechts en er slaan mindere goden aan het tollen. Wat is krom, wat is recht, wat is goed, wat is slecht?

Een ding blijft. Tenzij men morgen anders beweert. Van Jan Campert blijft het indrukwekkende lied der achttien doden

Een cel is maar twee meter lang
En nauw twee meter breed,
Wel kleiner nog is het stuk grond
Dat ik nu nog niet weet,
Maar waar ik naamloos rusten zal,
Mijn makkers bovendien,
Wij waren achttien in getal,
Geen zal de avond zien.

Zelfs de wereld is niet meer wat hij altijd heeft geleken.

elisa op 21 februari 2005 om 09:01 uur

Dit is gezegd

rob zei op 21 februari 2005 14:35

Jawel, want dat gedicht staat ondanks alles. Aan welke kant hij dan ook zou staan. Het verwart me, maar het gedicht staat. Ik heb het vaak gebruikt als illustratie in mijn lessen over de oorlog. Daaraan mag niet getoornd worden. Het gedicht staat,



Verbal Jam zei op 23 februari 2005 22:50

Ik zat met diezelfde 'van horen zeggen' bedenkingen.




Zegt u maar

Naam:


E-mail:


URL:


Uw zegje:







elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte