Achterste benen

In de koudste maartnacht (marknesse min twintig) toen de sneeuw nog niet was gevallen lagen ze voor dood met hun lijkwitte koppen op geknakte stelen plat op de grond. Maar goed dat er niemand kwam om hun organen op te eisen want ik had ze grif voor de wetenschap meegegeven.

Toen viel er een dikke laag sneeuw die dagen bleef liggen. Die heeft wonderen verricht. De door mij afgeschreven klokken stonden na de dooi weer geheel op hun achterste benen om bij de eerste zonnestraal hun ondergoed te laten zien.