Gelukkig, daar was ze weer!

Natuurlijk dat ik elke dag aan Fiep moest denken als ik het bord voor de vogels buiten zette, maar ik zag haar niet en ook haar bakje walnoot, waaruit ze er soms nog eentje kwam halen, bleef erg lang onaangeroerd.

Gisteren zag ik haar al door de voortuin zigzaggen met haar gevoelige neus. Wonderlijk hoe ze zonder aarzeling begraven noten ophaalt. Ze huppelde naar de vijver, liep over de brug en ging, beschut door de bamboes, breeduit water zitten drinken. Haar verdere gang kon ik niet volgen. Ik geloof niet dat ze hier nog woont. Te weinig bomen waarin ze onzichtbaar kan wonen.

Vanmorgen roept JW ineens dat ze er aan komt. Op haar gebruikelijke wijze via het terras, onder het raam langs, de bank op en hup, met een grote sprong naar de voederplek bij de keuken. Ze ziet ons met de camera's en eet onverstoorbaar verder. Ze ziet er mager uit. Ze is op haar hoede, loopt ineens onrustig van het bordje weg naar de rand van de kist. Is dir Fiep wel, die haar noot vergeet?

Maar ze keert op haar schreden terug naar de hoek waar het notenbakje staat. Dit is geen toeval, ze kent hier de weg. Behendig draait ze de walnoot tussen haar handjes tot haar tanden grip gevonden hebben op de ribbels. Dan deint ze dezelfde weg terug als ze is gekomen en gaat op haar dooie gemak op terras haar noot zitten eten.