Blijven voeren

Nu Fiep weer aan de wandel is moet ik blijven voeren. Ik heb trouwens meer vaste klanten die smorgens op mij wachten. Zo is de weduwduif "DagMeid" de hele winter met haar kids hier gebleven. De jongen bouwen zich nu een nest in overbuur z'n tuin, terwijl ze op ons rommelerf hun eten halen. Duiven houden zich niet aan mensenhekken. Boven ons wordt gevleugelklapperd wat ik een heerlijk geluid vind.

DagMeid schommelt door de dagen als een volleerde matrone. Ze wordt nog wel eens door haar jongen weggejaagd maar is niet meer tam te krijgen zoals in die rampzalig droge zomer, maar kent ons goed. Ze schrijdt op niet na te volgen wijze over haar erf, links en rechts graan- en groentjes pikkend maar komt op gezette tijden bij het keukenraam om uit het rode bord te bikken.

Vanmorgen was er bijna-botsing tussen houtduif en hond die dezelfde kleuren hebben. DagMeid kwam zo onstuimig en roekeloos laag de hoek om gevlogen, dat zij Beer nauwelijks meer kon ontwijken. De goeiige hond die hier na vijftien jaren wel wat gewend is schudde zijn kop en keek haar misprijzend na, terwijl zij op een afstandje bleef wachten of haar brood nog kwam.

Dan hebben we ook Miepje Merel nog, met wie ik vorige winter al vriendschap heb gesloten. Zodra ze de keukendeur hoort komt ze aangevlogen, gaat ze als een kuiken met fladderende vlerken honger honger zitten piepen, waarna ze onbesuisd aanvalt op het eten. Ze heeft een dochter (neem ik tenminste aan) die ongehinderd van hetzelfde bordje mag pikken. Het jonge ding heeft één wit veertje op haar vlerk en is goed te herkennen.

De vinken, mezen, borsten, koningen, klevers en kruipers ken ik niet uit elkaar.