Slangenkuilen

Terwijl wij, brave burgers, denken, dat Den Haag zich bezighoudt met diepdoordachte burgerminnende democratie, is de politiek (ondanks of dankzij het afschaffen van de achterkamers waarin tenminse nog gelobbied kon worden) meer dan ooit verworden tot een BigBrother slangenkuil waar olifanten, ratten, muggen, luizen, jakhalzen, hyena's en ander gedierte een machtsspektakel dansen dat zijn trieste weerga nog niet eerder heeft beleefd.

Men zaagt er stoelpoten, chanteert zonder blikken of bloten, naait elkaar oren aan, naait elkaar de oren van het hoofd, bijt elkaar de strot af, chanteert zonder blozen, speelt de verongelijkte, speelt de tekortgedane zielepiet, speelt elkaar zijn ballen toe, speelt vals mooi weer en speldt elkaar leugens op de mouw. Dit noemt men regeren in het belang van ons land.

Op wie gaat u stemmen?

De zon schijnt hier een beetje. Er zoemen hommels in de witte hei zo dik als pingpongballen en een gele vlinder fladdert onbezorgd zijn ten dode opgeschreven leven in.

Doet me aan gisteren denken toen ik nietsvermoedend koers zette naar Vleuten. Ooit een dromerig dorp waar bij een paar boerderijen kersen rijpten aan knoestige bomen. De stad dingt zich daar als een stoomwals op en verplettert alles op zijn weg. Wat terugkomt voor rust en landschap is smakeloze, uniforme goedkoopheid en maakbare natuur waaraan de mensen iets hebben. Huh?

Laten we elkaar geen mietje noemen vanwege grote economische belangen. Alles is te koop, behalve de tand des tijds die je niet kunt imiteren.

Dat bedoel ik dus.