Albert Alberts

Hoewel ik nog lang niet jarig ben gaat de cassette met verzameld werk van A. Alberts als opbeurende paasgedachte op mijn verlanglijst van goede voornemens.

Nooit verfijnder gelezen dan uit Alberts' ragdunne boeken. Willekeurig opgesomd: De honden jagen niet meer, Maar geel en glanzend blijft het goud, De vrouw met de parasol, Het zand voor de kust van Aveiro, De eilanden, De vergaderzaal.

Alberts aquarelleert. Een aquarel wordt puurder naarmate meer ondergrond door de kleur heen schemert. Alberts penseelt korte zinnen met karige woorden, helder en melodieus als kabbelend water. Sec als de mooiste witte wijn waarvan je de smaak niet kunt navertellen.

Hogekunst van lezen want elk woord dat hij schrijft telt. Je kunt er geen van missen, wil je worden meegezogen naar zijn laatste regel waarin hij onthult. De laatste regel waarin duidelijk wordt wat jou is ontgaan. Waarna jij opnieuw gaat lezen.