Conclaaf

Wat mij bijzonder aanstaat van het catholicisme is de geheimzinnigheid rond de keuze van een nieuwe paus. Heerlijk! Vroeger, toen geen buitenkerkelijkse ziel nog geinteresseerd was viel het geheimzinnige onder leiding van de heilige geest niet eens op.

Deze keer veroorzaakt het beslotene geweldige frus- en irritatie bij allen die menen recht op inspraak te hebben, voorspraak, uitspraak, tegenspraak, onder-, opper- of bovenspraak. Maar de aartsbisschoppen zij keuvelden onbespied, ongestoord en ongehoord verder in hun streven naar eendracht zonder zich ene moer van de opwinding buitengaats aan te trekken. Is het niet heerlijk? Simonis excuseerde zich nog even voor zijn opgelegd zwijgen, maar die wordt toch al door niemand serieus genomen.

Ze laten redacties vertwijfeld modderen met de handen in het haar omdat nog geen pijl valt te trekken. Wie zal de uitverkorene zijn? Wiens doopceel zal straks breed moeten worden uitgelicht? In deze tijd van time=money wil men zijn zaakjes graag tevoren plannen, en dan komen een paar oude mannen die hun kaalheid onder een schaamteloos rood kalotje bedekken een efficiente werkwijze verzieken? Om je nagels af te bijten.

En dan dat gregoriaans, dat we veelvuldig hoorden de afgelopen weken. Eerlijkgezegd heb ik daar wel heimwee naar gekregen. Hier gingen in een duivelse vernieuwingsdrang alle gregoriaans gezongen latijnse missen genadeloos op de schop tot er geen spaan meer van over was. De calvinistische beeldenstormers drukten ook hier hun stempel: waarom iets mooi doen als het ook lelijk kan? Speek je moers taal en doe maar gewoon met je capsones.