

Vandaag, al toerend door groene sappigheid vol bloessempracht, buitenkoe, lam en veulen, bedacht ik het meest gevreesde, gehate woord van de huidige tijd. Men is er zo beducht voor dat elk beetje interview dat ergens op zou kunnen gaan lijken naarstig moet worden ontkracht met een misplaatst muziekje. Ongeacht of het bij Simec is (niet te serieus, anders lopen de luisteraars weg) bij Kunststof, Casa Luna of weet ik veel, de minste zweem van ernst moet in de kiem worden gesmoord om te voorkomen dat er diepgang op zou bloeien.
Hè hè het hoge woord is eruit.