Krachtvoer

Dat rode bord met brood en kaas wil wat. Om zeker te weten wat zich daar afspeelt zou ik er een etmaal verscholen naast moeten blijven zitten. Elke dag doen zich nieuwe ontdekkingen voor.

Zo hebben we tegenwoordig Mies de Muis die smorgens al zit te wachten. Zodra het bord is neergezet schiet ze er als een schicht op af, grist een dobbelsteentje weg, brengt dit naar een schuilplaats en rent terug tot ze een brok of twaalf heeft verzameld en uit het zicht gelegd. Je kan je voorraad maar vast hebben, moet ze denken. Ze is de slimste van allemaal. Pas tegen schemertijd komt ze bij het bord terug om zich over de resten te ontfermen. Vogels zijn slordige pikkers, Fiepen versmaden de kruimels, dus er blijft altijd iets over.

Nou had ik me al dagen afgevraagd - want dit was nieuw - wie er in hemelsnaam in de nachtelijke uren het rode bord zo schoon kon likken, want dit krijgt een muis onmogelijk voor elkaar. Geloof het of niet, maar gisteravond stond ik toch even paf toen ik onverwacht in schemerdonker toevallig nog buiten kwam.

Mies de Muis was present en schoot van schrik naar de andere kant. Dwars en vierkant trippelde zij over de bezoeker die half in- en half buiten het bord hing en zijn best deed op elk kruimeltje dat nog op te likken viel. Hij stoorde zich totaal niet aan mijn aanwezigheid, als hij mij al kon zien. Want hij was een omvangrijk vette, lange naaktslak die zo te zien al weken krachtvoer had genoten.