Geslagen hond

Had ik, echt waar, als eerste daad vier noten in het bakje gelegd, maar toen Fiep bruine boterham kwam bikken waren die al weg. Ze zitten gewoon naar de notenbak te loeren met z'n allen. Tegenwoordig.

Even later zit Fiep te eten. Ze schrikt zich wezenloos van een geluid ineens. Ze vlucht onbesuisd van de kist en landt bovenop houtduif Dagmeid die op de grond graantjes pikt. Op zijn beurt neemt die geschrokken de wiek. Fiep en Dagmeid wachten elk op een hoek tot de turbulentie over is en hernemen hun bezigheden.

Fiep eet weer negengranenbrood tot ze genoeg heeft. Dan gaat ze naar de notenbak. Geen noot? Waar is verdorie mijn noot? Stampvoet! Stampvoet! Ze zoekt alles af. Kijkt driemaal in de klompen, in de kist, in het lege bakje. Dan komt ze als vanouds tegen het raam op staan. Waarom ligt er geen noot voor mij? Haar schouders zakken en haar staart hangt er troosteloos bij. Ze druipt af als een geslagen hond. Ik heb geen camera bij de hand.