Zien en worden gezien

Het huis van Toon Hermans is ten lange leste verkocht. Mooi oud huis op een gigaprachtig terrein met tuin aan de achterkant. Voorkant geheel aan het zicht onttrokken door overvloedig groen vol kwetterend leven. Tot vrijdag jongstleden lag alles er ongerept bij.

Nog geen week terug schreef ik hoe het nieuwe volkje dat hier neerstrijkt in hun nieuw te bouwen Belgische kastelen elke natuur (waar het niet van houdt) vernielt om maar gezien te worden. Maakte een streng beleid van de gemeente een halve eeuw (zo niet langer) dat hier maar schaars gekapt mocht worden, sinds het begazonnen of bestraten van bos commercieel aantrekkelijk blijkt, lijken alle remmen los en alle hekken van de dam.

Tien tegen een dat dit huis ook tegen de vlakte gaat. Het voldoet niet meer aan modern comfort, wat men ook onder comfort verstaat.