
Ik treur om de oogeverblindende kristallen stolp die over een hele edammer paste. Ik kocht hem op een vlooienmarkt en raakte aan hem verknocht. Hij woog niet veel. Er pasten twee flinke stukken kaas onder en hij had een dikke knop die ook in vette handen slipvast lag.
Het voert te ver om precies te vertellen hoe ik hem in schemerdonker aflegde op het stuk aanrecht waaraan het deksel van de biologische bak ontbrak want die was net geleegd en moest worden schoongemaakt. Pāts daar vloog hij het gat in. In plaats van in het zachte bed van groenteschillen te belanden stootte hij door tot op de betonnen vloer.
Nou heb ik het toch nog verteld.
Het was het een unicum en hij is niet meer terug te vinden. Kaasstolpen worden voldoende aangeboden maar allemaal van die kleine waaronder nauwelijks een pondje past terwijl wij kaas per kilo kopen. Daar kan ik niet tegen. Dus kwam ik zaterdag thuis met een loodzware monsterlijk glazen ribbelstolp die over een dikke taart past. Kom Kees, het is maar tijdelijk zong ik troostend tegen lief die hem hardstikke onhandig vindt.
Ik ook, maar ik wil me niet laten kennen.
elisa op 22 augustus 2005 om 11:47 uur