
Ineens ligt Graaf Floris onder narcose met een diep ontstoken oor. Verdenking: poliep. Vrees: een geperforeerd trommelvlies. Ondanks zoete woordjes weigert hij zich in dat oor te laten kijken. Hij moet een roesje krijgen en afhankelijk van wat we vinden zal hij meteen behandeld worden, zegt Martijntje.
Er zitten risico's aan vast gezien zijn suiker en zijn leeftijd maar we hebben geen keuze. Ondanks dat ik wel eens mopper op deze handenbinder die ons leven al dik vijf jaar regeert met zijn insuline, laat ik hem met bloedend hart achter, mijn babbelkat die me altijd mauwend achterna sjokt en het laatste woord neemt.
Hij ligt lusteloos en opmerkelijk stil in zijn bench. JW zegt nog: hij moet wèl op tijd thuis zijn voor zijn prik, alsof daarmee het kwaad kan worden bezworen. Bij mij beginnen de tranen te stromen, een kwaal waaraan ik hevig lijd sinds ik niet meer rook. Om zes uur weten we meer.

Floris de babbelkat die meejoelt met Isabel
elisa op 25 augustus 2005 om 16:33 uur