Teleurgesteld

Ach, ik moest toch werken dus de regen deerde me niet. Behalve dan, dat de uurlijkse pauzeminuten een stuk minder ontspannen waren. Het had amper zin naar de kippen te lopen want die schuilden onder hun hok. Om half een ging ik mijn eitje ophalen, maar dat lag er niet. Ik voelde me hevig teleurgesteld ondank het feit dat ik er nog vijf in het rekje had liggen.

Tegen drie uur klaarde het op. Ik besloot de krielen een appel te brengen. Ik stak een appel op een barbecuespies en hing hem aan het hek. Ze zijn er tuk op. Het was droog genoeg om ook even de mestladen te verschonen. Het eitje dat er eerder had moeten zijn lag zowaar in het leghok. Ook de gulle geefster was kennelijk vertraagd door het slechte weer.

Omdat ik stro in de laden moest leggen, stalde ik het ei zolang op de kleine picknicktafel. Yoeko legde zijn kop op het tafelblad, neus tegen het ei aan. Hij krijgt er wel eens een, dus hij weet wat het is. Ik zeg: afblijven hoor! en hij kijkt me met goeiige lobbesogen aan. Ik doe stro in het hok, keer me om en de tafel is leeg. Yoeko ligt in het gras, in volle aandacht met iets bezig. Tussen zijn voorpoten ligt het ei en hij likt er liefkozend over. Ik prijs hem omdat hij zo zacht in de bek is. Hij heeft het voorzichtig gedaan en het ei niet kapot gemaakt.

Om zes uur gisteravond (regen regen) trek ik tegen beter weten in, intuïtief het deurtje van het leghok open. Heel klein eitje! Duidelijk te zien dat er in de schaal is gepikt en gekrast, maar de schalen (dus het voer?) zijn van optimale kwaliteit en het ei is heel gebleven. Geen twijfel mogelijk. Moet van dwarskipje brekebeen Puk zijn die echt alles uitprobeert wat god en de mensen verbieden. Dit is haar tweede ei. Haar eerste, een week geleden, vertoonde ook al snavelsporen.