Geen schuldgevoelens

Toen Inge vanmorgen kwam stond de gang vol met papier dat ik de afgelopen dagen verwerkt had. De kamer was in zoverre begaanbaar, dat de onderkasten open konden. Als we al dachten een flink eind gevorderd te zijn, hier troffen we ook stapels mappen uit lang vervlogen jaren. Containerwerk, verzuchtte Inge. Container beaamde ik, en ik bestelde er een die 8 weken op het pad kan blijven staan, en waarin ook plastic, metaal, karton, puin, beton, stenen, hout en huisraad gedumpt mag worden. Behalve de archiefkamer, kunnen dan ook de diverse schuren en schuurtjes de opruiming in. Met kerstmis moet het klaar zijn.

Opgelucht sjouwden we zakken papiersnippers, lege kratjes en kartonnen dozen naar de garage, waarna we de voordeur konden openzetten om ‘in de buitenlucht’ te werken. Versnipperen geeft zoveel stof dat je er piepende longen en tranende ogen van krijgt. Zwetend een flinke hoeveelheid takken van eik en tamme kastanje weggezaagd zodat de vrachtwagen het pad op kan om de container te lossen.

Vreselijk genoeg zitten er dingen tussen die interessant zouden zijn voor het stadsarchief, maar het materiaal ligt in mappen kriskras verspreid. Daartussen liggen ook massa’s kopie├źn van van aktes van particuliere aard die niet in de openbaarheid behoren te komen. Het is al een heidense klus om alles netjes weg te krijgen. Als alles ook nog gesorteerd moest worden zou ik er jaren een dagtaak aan hebben. Dat had hij dan zelf moeten doen. Ik weiger er schuldgevoelens van te krijgen.